حقیقتا دنیای عجیبی شده است.آنقدر اتفاقات مختلف با روایات گوناگون در حال اتفاق افتادن است که آدمی نمی داند به کدام خبر از کدام منبع اعتماد کند.گاها یاد پروتکلهای یهود می افتم که در آن آمده بود که ما باید آنقدر اخبار ضد و نقیض در جامعه منتشر کنیم که مخاطب خسته شده و ناچارا از سیاست روی گردان شده و با توجه به سلطه رسانه ای ما به حرفهای ما اعتماد کند.

گاها فکر می کنم در داخل ایران هم چنین حالتی در حال وقوع است.جامعه در حال حرکت به سمت صفر و صد مطلق است.دیگر نمی توان کسی را پیدا کرد که بعضی از کارهایش خوب و بعضی دیگر از کارهایش بد باشد.یا باید از یک نفر به قدری متنفر شوی که هرچه گفت به حساب خیانتش بگذاری حتی اگر بگوید ماست سفید است و یا باید آنقدر از یک نفر خوشت بیاید که حتی به خودت اجازه ندهی در خلوتت و آنهم در ذهنت به وی انتقاد کنی حتی اگر بگوید ماست سیاه است.

فکر میکردم که فقط من دچار چنین حسی شده ام اما با چند نفر از دوستان که صحبت می کردم احساس کردم که یک اپیدمی شده است.به همین خاطر مدتی بود که ترجیح می دادم سکوت کنم.الان هم تمایلی به نوشتن ندارم.شاید در این باره بعدا بیشتر بنویسم!!!

نمی دانم چرا با این غزل حافظ حس قرابت عجیبی دارم

۱۷،۱۸ ساله که بودم وقتی می گفتند فلانی ۲۵ سال دارد برایم جالب بود و همیشه به این فکر بودم که اگر من در سن و سال او باشم چه کار خواهم کرد و یا تا آن موقع چه کارها که نکرده ام!و همیشه برای بزرگ شدن و گذر سریع زمان حال عجله داشتم.

وقتی برای کنکور می خواندم روزهای مانده تا کنکور و رهایی از دردسرهای درس خواندن را می شمردم.

وارد دانشگاه که شدم ترمها و سالهای مانده تا فارغ التحصیلی را شمارش می کردم.

در دوران خدمت مقدس سربازی که بودم دقایق و ثانیه ها را حساب می کردم تا از سد این مرحله هم بگذرم.و …….

الان هم که در فکر روزهای نه چندان نزدیک و سالهای آتیم.به نظرم این مشکل اکثر مردمان امروز ماست که در حسرت گذشته و  آرزوی روزهای خوش آینده به سر می بریم و غافل از امروزی هستیم که آینده دیروز است و گذشته فردا.

جالب اینجاست که هر وقت هم می خواهم از روزهای خوش زندگیم یاد کنم از همان دورانی یاد می کنم که روزگاری از آنها فراری بودم.و قرار است تا چند روز دیگر  ۲۵ سالگی هم تمام شود(و البته اگر خواست خدا باشد) و این یعنی ربع قرن زندگی.

گاها فکر می کنم اگر همین الان به من بگویند که بار سفرت را ببند که عمرت به پایان رسیده،با چه توشه ای می خواهم رهسپار شوم.باید به کدام عملم بنازم و بروم و به کدام کرده ام امید داشته باشم.و اینجاست که عذاب وجدانی شدید سخت مرا در بر می گیرد.اما آن هم دیری نمی پاید.

امشب شب مبعث پیامبر اکرم است.نمی دانم سال بعد را خواهم بود یا نه و آیا فرصتی حاصل خواهد شد یا نه.و گاه این سوال برمن پیش می آید که آیا ادامه زندگیم مرا به خدا نزدیکتر خواهد کرد و یا دورتر.سوالی که سالهاست ذهنم را مشغول کرده و اینجاست که معنی دعای شهید مهدی باکری که گفت (( خدایا مرا پاکیزه بپذیر )) سخت برایم روشن می شود.

خدایا می شود مرا هم پاکیزه بپذیری؟